|
De broers Ernest en Charles Schneider waren de oprichters van de beroemde glasfabriek in Epinay-sur-Seine (1913). Op jonge leeftijd hadden zij hun vader verloren, die overleed bij een spoorwegongeluk. Moeder Schneider bleef alleen achter met haar al eerder genoemde zonen en dochter Ernestine. Na wat omzwervingen door Frankrijk kwamen zij uiteindelijk in Nancy terecht.
In deze stad, ook bekend om zijn kunstacademie, werd Ernest Schneider leraar. Enige jaren later verwisselde hij dit beroep voor commercieel medewerker bij de befaamde glasfabriek "Daum". Charles Schneider was de artistiek zeer getalenteerd en ging studeren aan de "École des Beaux-Arts" in Nancy. In zijn vrije tijd werkte hij eveneens voor "Daum", maar dan freelance. Toen in 1909 Auguste Daum overleed, werd het roer overgenomen door zijn zoon Jean Daum, die het erg slecht met Ernest Schneider kon vinden. Dit resulteerde in het vertrek van Ernest bij "Daum". De gebroeders Schneider besloten om op eigen kracht een bedrijf op te zetten en in 1913 lukte het om een oude glasfabriek over te nemen in Epinay-sur-Seine. Meteen werden glasarbeiders van Muller Frères en Daum ingehuurd en hun luxe producten sloegen meteen aan. Het succes was echter van korte duur, omdat de 1e Wereldoorlog uitbrak. De gebroeders Schneider en vele van hun werknemers werden gemobiliseerd. De fabriek werd gesloten en Ernestine nam het toezicht op zich tijdens de oorlog. In 1917 werden Ernest en Charles vervroegd gedemobiliseerd om hun glasfabriek weer te runnen voor de productie van medisch glas.
Toen de oorlog eenmaal was afgelopen zaten zij financieel aan de grond en besloten om aandelen uit te schrijven. Onder de naam "Société Anonyme Des Verrerie Schneider" ging hun glasfabriek weer van start. Velen van hun vroegere werknemers kwamen terug en de productie van luxe kunstglas (m.n. lampen en vazen) nam weer vorm aan. Dit is ook de start van de 'Le Verre Français' lijn, die bestond uit cameo objecten.
|
|
Gedurende het begin van de jaren '20 beleefde de glasfabriek van de gebroeders Schneider een ongekend succes. Het lukte Ernest en Charles om alle aandelen weer terug te kopen, waarna zij hun bedrijf omdoopte in "Verrerie Schneider". Charles was een zeer vooruitstrevend man en experimenteerde met allerlei nieuwe technieken. Hij nam zelfs twee chemici aan om nieuwe kleuren te ontwikkelen. Het resultaat was niet tevergeefs, want zijn ontwerpen vielen vele malen in de prijzen op grote exposities. Het bijzondere glas en de schitterende lampen van Schneider vonden hun afzet over de hele wereld.
|
|
Deze populariteit had echter ook een schaduwzijde. Hun concurrent "Degué" was erg onder de indruk van de ontwerpen van Schneider en ging in zijn bewondering zover dat hij ze imiteerde in zijn eigen glasfabriek. Dat ging de gebroeders Schneider te ver en ze spanden een rechtzaak aan. Alhoewel Schneider de rechtzaak won zou deze langdurige kwestie (1926 - 1932) beide bedrijven financieel aan de rand van de afgrond brengen.
De komst van de 2e Wereldoorlog betekende het einde voor de "Verrerie Schneider" in Epinay-sur-Seine. De fabriek werd door de Duitsers in beslag genomen en omgebouwd tot een brouwerij. De zoon van Charles (Charles jr.) probeerde wel eigenhandig het succes van zijn vader en oom na de oorlog voort te zetten met de "Cristallerie Schneider", maar zou nooit het succes kennen van weleer. Het lukte wel om tot1981 in productie te blijven, hetzij kleinschalig. Toen viel echt het doek wegens het ontbreken van erfgenamen.
|
