Legras

De geschiedenis van Legras begint bij François Théodore Legras, die na zijn middelbare school bij een glasblazerij in de Vogezen en later in Parijs de fijne kneepjes van de glaskunst leerde, alvorens hij in 1864 de glasfabriek “Verreries et Cristalleries de Saint-Denis et de quatre Chemins” overnam.
Onder zijn bezielende leiding floreerde de handel en al snel werd de productie van tafel- en sierglas steeds omvangrijker. Op internationale beurzen deed de Legras glasfabriek goed mee en won zelfs enige belangrijke prijzen (in Parijs won Legras de Grand Prix in 1889 en dezelfde prijs nogmaals in 1900). In de eerste jaren werd het werk van Legras vooral gekenmerkt door stukken met emaillen versiering.
Legras werd aan het einde van de 19e eeuw voornamelijk zeer geïnspireerd door het werk van Emile Gallé. Deze vooruitstrevende pionier en grondlegger van het moderne kunstglas had een enorme aantrekkingskracht op kunstenaars. Gallé was mede-oprichter van de “L’Ecole de Nancy", een stroming in de Art Nouveau die door heel Frankrijk en ver buiten haar grenzen invloed had op tijdgenoten. Zo ook dus op François Theodore Legras en zijn neef Charles Legras, die inmiddels ook werkzaam was in de genoemde glasfabriek. We zien dat de ontwerpen steeds meer geïnspireerd worden door kunstzinnige ontwerpen van Gallé en Daum. Geëtste landschapsvazen en sierlijke cameo bloemdecoraties winnen aan populariteit. Bijzonder en typisch voor Legras zijn de stukken in deze periode van haast ondoorzichtig (vaak karamel kleurig) glas met cameo bloemdecoraties (gesigneerd met “Legras SD”).

Naast het sierglas vervaardigde Legras ook veel glas voor de parfumindustrie en de souvenierhandel. In de periode 1908/1910 vervaardigde Legras de flacons die René Lalique ontwierp voor Coty. Het is ook in deze periode dat Charles Legras het roer overneemt van zijn oom. De collectie werd diverser en verder uitgebreid en we zien nu ook de merknaam “Mont Joye” opduiken.

Met de komst van de eerste wereldoorlog werd de productie van kunstglas stilgelegd en werd er alleen voor de oorlogsindustrie gewerkt. Na 1918 werd de draad weer opgepakt en zien we dat Legras zich ging toeleggen op het ontwerpen van glas in de Art Deco stijl. Vazen met diepgeëtste decors (vergelijkbaar met het werk van Daum), rijk van kleur door toevoeging van kleurpoeders (à la Schneider), geometrische decoraties en gestileerde geëmailleerde versieringen vormden bij Legras de fantasierijke en vakbekwame oogst van de Art Deco periode. We komen namen tegen van andere beroemde glaskunstenaars waaronder Auguste Heiligenstein en Henri Navarre.

Legras stond voor een grote produktie en dat hield in dat er ook mindere vazen op de markt kwamen. Deze werden met "Leg." gesigneerd. De mondiale crisistijd (de dertiger jaren) luidde het einde in van deze beroemde glasfirma.